می خواست برود ، ولی چیزی او را پایبند کرده بود. می خواست بماند ، ولی چیزی او را بسوی خود می کشید، می خواست بنویسد ، قلمی نداشت ، می خواست بایستد ، چیزی او را وادار به نشستن می کرد . می خواست بگوید ، لبانش خشکیده اش نمی گذاشت . می خواست بخندد ، تبسم در صورتش محو می شد. می خواست بپرد ، دیگر آسمانش تنگ بود. می خواست دست بزند و شادی کند ، ولی دستانش یاری نمی دادند. می خواست نفس عمیقی بکشد و تمام اکسیژن های هوا را ببلعد ، اما چیزی راه تنفسش را بسته بود . می خواست آواز سر دهد ، نغمه اش به سکوت مبدل شد . می خواست اسبش را زین کند و به انتهای دشت بتازد ، اما نمی توانست . می خواست پنجره ی کلبه اش را باز کند و از دیدن زیبایی ها لذت ببرد ، اما با این که پنجره با او فاصله ای نداشت ، این کار برایش غیر ممکن بود . می خواست بی پروا همه چیز را تجربه کند ولی دیگر فرصتی نداشت . می خواست پرنده زندانی در قفس را پرواز دهد ، ولی ناتوان بود . می خواست گلی بچیند و به کسی که به او خیره شده بود بدهد ، دستش جلو نمی رفت می خواست به همه بگوید دوستشان دارد و عاشقشان است ، لبش گوشوده نمی شد.می خواست ستاره های آسمان را بشمارد و هنگام عبور شهاب آرزو کند که کاش روزهای رفته برگردد . آخر او عکسی در قابی کهنه بود که توان هیچ کاری نداشت . می خواست حداقل لبخندی به لب داشته باشد اما لبانش خشکیده بود. یادش افتاد کاش  وقتی عکاس گفت : "  بگو سیب " از دنیا گله نمی کرد . دلش می خواست اگر نمی تواند هیچ کاری کند فقط بگوید " سیب ".