با یک شکلات شروع شد. من یک شکلات گذاشتم توی دستش ، او یک شکلات گذاشت تو دستم. من بچه بودم ، او هم بچه بود، سرم را بالا کردم، سرش را بالا کرد ، دید که مرا می شناسد . خندیدم . گفت : دوستیم ؟ گفتم: دوست دوست . گفت : تا کجا؟ گفتم : دوستی که تا ندارد. گفت : تا مرگ ! خندیدم و گفتم : من که گفتم تا ندارد! گفت : باشه تا پس از مرگ ! گفتم : نه ، نه ، نه ، تا ندارد. گفت : قبول تا آنجا که همه دوباره زنده می شوند ، یعنی زندگی پس از مرگ . باز هم با هم دوستیم . تا بهشت ، تا جهنم ، تا هر کجا که باشد من تو با هم دوستیم . خندیدم ، گفتم : تو براش تا هر کجا دلت می خواد یک تا بگذار . اصلا یه تا بکش از این سر دنیا تا آن دنیا . اما من اصلا تا نمی گذارم . نگاهم کرد. نگاهش کردم. باور نمی کرد . می دانستم . او می خواست حتما دوستیمون تا داشته باشد. دوستی بدون تا را نمی فهمید.

گفت : بیا برای دوستیمون یه نشانه بگذاریم . گفتم : باشه تو بگذار . گفت : شکلات . هر بار که همدیگر را می بینیم یک شکلات مال تو ، یکی مال من باشد؟ گفتم : باشد.

هر بار یک شکلات می گذاشتم توی دستش ، او هم یک شکلات توی دست من. باز همدیگر رو نگاه می کردیم یعنی که دوستیم. دوست دوست . من تندی شکلاتم را باز می کردم و می گذاشتم تو دهانم و تند تند آن را می مکیدم . می گفت : شکمو تو دوست شکمویی هستی. و شکلاتش را می گذاشت توی صندوق کوچولوی قشنگ . می گفتم : بخورش ! می گفت : تمام میشه. می خوام تمام نشه.برای همیشه بمونه.

صنوقش پر از شکلات شده بود. هیچ کدومشو را نمی خورد. من همه اش را خورده بودم.گفتم : اگه یه روز شکلات هایت را مورچه ها بخورند یا کرم ها ، آن وقت چی کار می کنی؟ گفت : مواظبشونم . می گفت می خوام نگه شون دارم تا موقعی که دوستیم و من شکلات را می گذاشتم  توی دهانم و می گفتم : نه ، نه ، تا ندارد. دوستی که تا ندارد.

 

یک سال ، دو سال ، چهار سال ، هفت سال ، ده سال ، بیست سال شده است . او بزرگ شده . من بزرگ شده ام. من همه شکلات ها را خورده ام . او همه شکلات ها رو نگه داشته. او آمده تا خدافظی کند. می خواهد برود . برود آن دور دورها . می گوید : میروم اما زود بر می گردم . من میدانم ف می رود و بر نمی گردد . یادش رفت شکلات را به من بدهد . من یادم نرفت . یک شکلات گذاشتم کف دستش . گفتم : این برای خوردن . یک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش : این هم آخرین شکلات برای صندوق کوچکت . یادش رفته بود که صندوقی دارد . هر دو را خورد. خندیدم . می دانستم دوستی من تا ندارد . می دانستم دوستی اون تا داره . مثل همیشه . خوب شد همه شکلات هایم را خوردم. اما اون هیچ کدوم را نخورد. حال با یک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد؟