دوباره باز خواهم گشت . نمی دانم چه هنگام ، از کدامین راه.  ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت. و چشمان تو را ، با نور خواهم شست و از عرش خداوندی ، شما را هدیه ای تازه خواهم داد . به دستان برادر ، دست خواهم داد . به زلف کودکان ، گیلاس خواهم زد. نوازش های مادر را ، دوباره زنده خواهم کرد . زن همسایه را ، نور و هوا و آفتاب تازه خواهم داد .

دوباره باز خواهم گشت ، به ننوی یتیمان ، من تکان از عرش خواهم داد . به لب های فرو بسته ، امید خنده خواهم داد.

به شمع روشن محفل ، رموز همنشینی با پر پروانه را ، من یاد خواهم داد. برای فهم زیبایی ، دوباره واژه خواهم ساخت.

به دست کودکان نان و پنیر و عشق ، خواهم داد . برای قفل لبهاتان ، برای فتح دلهاتان ، کلید تازه خواهم داد. برای سرنهادن ، تا سر بگریستن ، آنک هزاران شانه خواهم داد. ز رخسار پدر ، من شرمساری را ، ز چشم مادران ، من اشک و زاری را ، تباهی را ، تبا هی را ، دوایی تازه خواهم داد.

نمی گویم چه هنگام ، از کدامین راه ، لیک باز خواهم گشت . به ابر آسمان ، باران ، به بارن ، شور باریدن ، به بارش ، شوق رویاندن ، به رویش ، باور گندم ، به گندم ، حسرت سفره ، به سفره ، شرم نان آور، به نان آور ، طلوع صبح صادق را ، خدا را ، یاد خواهم داد.

نمی دانم کدامین روز آدینه . ولی با تو منتظر ، آهسته می گویم : سرای عشق را یک بار دیگر ، آب و جارو کن . منم مهدی . دوباره باز خواهم گشت .

پ ن: متاسفانه هر چی فکر می کنم اسم شاعر یادم نمی یاد .  سر زبونمه ها !

پ ن: عیدتون مبارک.